Αρκετά γράφτηκαν και ειπώθηκαν αυτό τον μήνα για τα δύο κορίτσια της Ηλιούπολης που έδωσαν τέλος στην ζωή τους πηδώντας στο κενό και συγκλόνισαν την χώρα από άκρη σε άκρη. Στο μεταξύ, όμως, οι πανελλαδικές συνεχίζονται, οι συζητήσεις για πολλαπλασιασμό των εξετάσεων πανελλαδικού τύπου σε όλο το λύκειο, δηλαδή το Εθνικό Απολυτήριο, προχωρούν, τα μέτρα που κόβουν ευκαιρίες από τα παιδιά των πληττόμενων στρωμάτων εφαρμόζονται και εντείνονται. Το ίδιο και οι πολιτικές που φέρνουν τις 13 ώρες δουλειάς χωρίς δικαιώματα, αβεβαιότητα και ανταγωνισμό στην εργασία, φτώχεια για τους πολλούς. Παρά τα λόγια από τους/τις δήθεν συγκλονισμένους-ες αρμόδιους-ες των Υπουργείων, συνεχίζουν να διαμορφώνουν για την νεολαία ένα μέλλον στο οποίο πρέπει να κυνηγούν «προσόντα», να «χτίζουν» βιογραφικά, με δική τους πάντα ευθύνη, επιδιώκοντας με άγχος μία θέση που δεν θα είναι ούτε μόνιμη ούτε αξιοπρεπώς αμειβόμενη. Η υπουργός Παιδείας βρήκε τους ενόχους βέβαια, στους «μεγάλους» που δεν ακούμε τα παιδιά και μας προέτρεψε σοφά και μεγαλόκαρδα να είμαστε «πιο κοντά στα παιδιά μας». Και βέβαια, παραδέχτηκε ότι χρειάζεται σταθερά η «παρουσία ειδικών» στα σχολεία, την ίδια στιγμή που η φετινή χρονιά έκλεισε με αμέτρητα κενά σε εκπαιδευτικούς, η ειδική αγωγή συρρικνώνεται και οι υπάρχουσες δημόσιες δομές, όπως το ΚΕΔΑΣΥ, υποστελεχώνονται ή οι δομές ψυχικής υγείας υποβαθμίζονται ή κλείνουν. Η υπουργός Παιδείας -αφού έφτιαξε μία τηλεφωνική γραμμή και μία ακόμα πλατφόρμα- έκανε αυτό που ξέρει καλά και η ίδια και όλη η κυβέρνηση. Μετατόπισε την ευθύνη στο ατομικό επίπεδο και την έριξε σε άλλους. Πότε φταίνε οι εκπαιδευτικοί, πότε οι γονείς, πότε τα παιδιά! Έτσι, καταφέρνουν να κρυφτούν οι ίδιοι και να συνεχίσουν να διαμορφώνουν εκείνες τις πολιτικές που θα γεννούν αποκλεισμούς, απελπισία, αδιέξοδο, που θα συνεχίσουν να βάζουν παγίδες, ώστε τα πολλά παιδιά να αποτυγχάνουν και μετά να τους φορτώνουν την ευθύνη! Χαρακτηριστικό αυτής της πολιτικής στην εκπαίδευση, το Εθνικό Απολυτήριο, το οποίο μάλιστα με θράσος το παρουσιάζουν ως το αντίδοτο για το «άγχος των πανελλαδικών»!
Ως εκπαιδευτικοί που βλέπουμε και ακούμε τα παιδιά στις τάξεις, που ζούμε τις ίδιες αγωνίες με αυτά και με τις οικογένειές τους, ξέρουμε πολύ καλά ότι έχουν ανάγκη ένα άλλο σχολείο. Αυτό που θα μορφώνει και δεν θα εξοντώνει! Θέλουμε σχολεία με όλους τους εκπαιδευτικούς από την αρχή της χρονιάς που δεν θα περιπλανιούνται ή θα ανακυκλώνονται κάθε χρόνο. Σχολεία με ειδικούς παιδαγωγούς, με ψυχολόγους, και κοινωνικούς λειτουργούς, με λιγότερους μαθητές ανά τμήμα, με τέχνες, κοινωνικές επιστήμες, χαρά και γνώση. Σχολεία αντίστοιχα των αναγκών της κοινωνίας ανοιχτά για όλους, χωρίς φραγμούς!
Εκφράζουμε τα βαθιά και ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην σχολική κοινότητα και τις οικογένειες των κοριτσιών.
Δεν θα αφήσουμε να τσακίσουν την νέα γενιά!